..en dat wilde ik eigenlijk zo lang mogelijk geheim houden. Maarja..da’s nu moeilijk meer te ontkennen, nadat alles uit de doeken is gedaan voor een stampvol Neude, tijdens Festival aan de Werf in Utrecht.
Lucky Fonz III heet ‘ie, geweldig singer/songwriter, de Bob Dylan van Nederland (ook al hou ik niet van vergelijkingen). De hele week kondig ik de artiesten op de Neude aan en af, en toen ik Lucky Fonz met een pot bloemen en een vers biertje probeerde te verleiden tot een toegift, kwam deze ode eruit. Briljant. Bedankt.
Tot en met zaterdag nog live-muziek op de Neude, vanavond Leine en Vegas for Millions - de rest van ‘t programma check je hier. Zie je daar! Ooooh, ik heb ‘n Lucky en we vrijen de hele daaaagg….
‘t Zal een jaar of anderhalf geleden zijn, dat ik op een culturele zondag door Utrecht struinde, op zoek naar goeie live-muziek. En OOOOveral waren de optredens net afgelopen, of nog lang niet begonnen. Tot ik op weg naar huis langs cafe/podium UROCK! liep, en daar een paar gasten en ‘n chickie de tent ondersteboven stonden te rocken. Althans, daar kwam ik later achter. Door de drukte kon ik nauwelijks naarbinnen, en boven de menigte uit zag ik alleen een enorme bos krullen op en neer zwieren. Diezelfde bos waarmee ik later nog vaak dronken ben geworden (deze week dus niet!!) en op zeker nog vaak ga worden.
Twee januari 2007 stonden ze nog als ‘aanstormend talent voor ‘t komende jaar’ bij mij in de show op 3FM. And damn, WE WAS RIGHT! De apies van Leafkregen zojuist de Schaal van Rigter - wat wil zeggen dat hun single het afgelopen jaar het meest gedraaide plaatje op 3FM is. Bij deze: JEUJ! Gefeliciteerd gasten!
..aaaaaah!! ‘k Krijg die ongelofelijk dikke tune van The A-Team maar niet uit m’n hoofd. Geen wonder ook, we hebben ‘m de hele dag staan scanderen op een filmset annex omgebouwde loods in Hilversum. Vanaf vrijdag is ‘t weer Classic Request op 3FM - terug dus naar de muziek en alles wat hip was in de jaren dat je poep nog met lange oe schreef. En speciaal daarvoor maken we elk jaar een toffe remake van een ouwe clip bijvoorbeeld. Dit keer: een mixup van alle ouwe series als Nightrider, Baywatch, A-Team etc… En DAMN dat was een partij kapotlachen vandaag. In een ouwe werkplaats spelen met alle apparaten, de ene na de andere flauwe woordgrap aanhoren/maken (het blijft een clubje radiomakers bij elkaar), en knoerthard heen en weer schudden in een busje. Al heb ik - tengevolge van dat ik Hannibal speelde - een halve sigaar opgevroten. Getver. Filmpje komt vrijdag. Paar foto’s staan er al. En nu snel naar de tv voor de herhaling van Boulevard waar we in zaten. Wordt vervolgd! Ow, ik ben de gozer in ‘t midden, met die grijze kop haar. Ah! Just love it when plan comes together..
Zondagochtend. Wakker worden van de kachel die aanslaat. Linkeroog voorzichtig open. En daar staat parmantig voor je neus: je nieuwe liefde - gisteravond mee naar huis genomen. In ‘t grijs(/groenig?), lange slanke hals, en knoppen erop waar je u tegen zegt. Rechteroog open. Kan niet wachten om mijn handen om die body te leggen, m’n vingers over de kop, langs de hals te laten glijden. Omdat ik al weet dat de klanken die er dan uitkomen ervoor zorgen dat ik m’n ogen weer zachtjes dichtknijp om te voelen wat zich afspeelt langs alle lijnen die mijn vingers volgen..
..jep. Een muzikant kan verliefd worden op een instrument. Vandaar dat ik voor het eerst in tien jaar weer een gitaar heb gekocht - een dikke Fender Strat (voor de kenners), limited edition John Mayer Signature. Bij deze geweldige mannen gehaald. Wauw. Wat een geluid zit erin.
En laat ik via deze weg alvast excuses maken aan de buren en m’n huisgenoten voor het geluid tot diep in de komende nachten.
Kijk. Wie iets aan de wereld wil verkondigen, deed dat vroeger via journalisten. Zoals ik. In de krant, op de radio, tv, etc. Maar als je vandaag de dag serieus genomen wilt worden, verkondig je je boodschap vanuit je slaapkamer, zittend op je bed, via YouTjoep. En omdat ik natuurlijk niet achter de feiten aan wil lopen, ga ik die rage ook eens uitproberen. Mijn boodschap: alles wat de wereld nodig heeft, is een beetje funk/jazzzz..
Zondagochtend, bliep, 3:28 uur. Kut ja. Nu kan ik dus niet slapen. Veel te weinig bloed in m’n adrenaline. Hmmm..dan ‘t verhaal nog maar een keer vertellen. Ongeveer een kwartier geleden schoffelde ik m’n zolderetage binnen, plofte twee gitaren op de houten vloer (sorry buurvrouw), en moest direct even rondbellen. Vertellen dat we vanavond met m’n band Gladius alweer door zijn naar een finale! Werden we vorige week nog eerste bij kwartfinales van ‘t Geheim van Starsound - zojuist wonnen we de voorrondes van de Grote Prijs van Leusden. Dik!
Concurrentie was vanavond redelijk strak. We hadden zelf welgeteld twee dames publiek mee, dus was ‘t extra knallen om iedereen mee te krijgen. En ondanks dat we een vette show neerzetten, we achteraf behoorlijke complimenten van presentator/technici en publiek kregen, was ‘t toch nog even billenknijpen bij de uitslag. Maar we zijn door naar de finale op 2 februari. Hehehe…’t mooiste was nog wel dat ze gelijk na de uitslag de opname van onze hele live-act in de zaal nog eens afspeelden. Sweet!
Damn, we rockten die tent gister zeg. Dat moest ook wel. In de voorronde van het Geheim van Starsound (da’s dan weer een voorselectie van de Grote Utrechtse Live Prijs) speelden we gister met m’n band Gladius de toko ondersteboven. Vijf nummers in twintig minuten. De zaal nog halfvol omdat we als tweede in een rij van zes bands moesten spelen. Bij ‘t tweede nummer schoot gelijk mijn gitaarband los. F*ck. Voet op ‘t drumpodium, gitaar op de knie en doorrocken in klassieke houding tot ik een korte pauze had. Het vierde nummer brak ik een snaar (net nieuw verd*mme) waardoor alles ontstemde. Snel mijn andere gitaar ompluggen, waar in het vijfde nummer de gitaarband van in tweeën brak. ‘t Arme ding gaat ook al zeven jaar mee, vooruit, maar wel een rotmoment om te sterven. N*uk! Doorspelen en geen akkoord missen.
Resultaat: we werden EERSTE! En dat levert ons een plek direct in de finale op. Op 29 maart spelen we opnieuw, dan om ‘t Geheim van Starsound 2008 te winnen. Met als inzet: optredens door Utrecht, paar dagen studiotijd, en o.a. een plek in de finale van de Grote Utrechtse Live Prijs. En als we die winnen staan we in de Grote Prijs van Nederland. En als we DIE winnen…ja, van die winnaars hoor je eigenlijk zelden nog wat.
Waar doen we ‘t eigenlijk voor?
Zo..en wat een contrast dan ineens gister. Een KAST van een boerderij, in een verlaten stukje Berlicum (NB), waar een handjevol mensen in een ruime woonkamer vol spanning wacht op Stevie Ann. Kerstboom aan. Kerststal ernaast. In plaats van blikken bier en studenten economie, rennen er kinderen rond en komt er peperdure wijn en winterthee op tafel. Gastvrij en met openhangende mond wordt Stevie aangestaard. Ook door mij, en al helemaal als ze dan ook nog eens een covertje van John Mayer ter plekke improviseert. Opbrengsten voor 3FM Serious Request: 1720,– euro. Totdat ik de borrelschaal leegkieper en nog eens 325,– euro uit de zakken klop. Wat een avond. Wat een stem:
Vanaf morgen zie en hoor je me drie keer per dag vanuit het call-centre in Utrecht. Spreek je dan!
Je weet nooit waar je terechtkomt met de huiskamerconcerten. Simpelweg: bij degene die ‘t meeste geld neertelt. En toevallig was dat gisteravond in een kleine studentenkamer op de benedenverdieping van een flat in Enschede. Meubels aan de kant, stoelen de deur uit, bier gestapeld tussen de kasten vol met boeken over snellezen en managament, en wachten tot de Opposites de boel overhoop halen. Letterlijk. Op en neer jumpen op ‘t bankstel, en toezien hoe een van de ‘bitches’ inderdaad ‘aan hun penis’ zitten. Moet je d’r maar niet over zingen. Opbrengst: dik 300 euro. Jammer dat ze met driekwartier weer weg moesten. Een impressie: HIERO en als YouTube nou eindelijk eens meewerkt, ook hieronder.
Meer video’s over Serious Request op de site van Skoeps!.
Op een zondagavond, toen ik nog bij NCRV’s Plein Publiek verslaggeving deed. Nieuwe krachten werden aangenomen, oude kasten werden leeggeruimd. En daar stond op mijn pad naar de studio ineens een kartonnen doos, tot de klep gevuld met cd’s. Briefje erop: ‘Voor de liefhebber mee te nemen’. Tussen de honderden demo’tjes van obscure bands, en semi-klassieke-cd’s met titels als ‘Wenn Blümen traumen’ stak daar een witte EP uit. Van ene singer/songwriter Arthur Adam, Small songs for on a radio EP genaamd. Prachtig. Een paar maanden later zat ‘ie op een kruk, live in m’n nachtprogramma op 3FM te spelen.
‘k Kwam er gister achter dat Arthur mee heeft gedaan aan ‘t In a cabin with-project van Maarten Besseling - hierbij worden een of meerdere muzikanten ergens ter wereld een paar dagen in een hutje gezet. Daar worden nieuwe songs geschreven en opgenomen. En het mooiste voor ons Hollanders: het vaak prachtige resultaat is als complete cd gratis te downloaden. Checkt ‘t.
Zondagochtend. Wakker worden van de kachel die aanslaat. Linkeroog voorzichtig open. En daar staat parmantig voor je neus: je nieuwe liefde - gisteravond mee naar huis genomen. In ‘t grijs(/groenig?), lange slanke hals, en knoppen erop waar je u tegen zegt. Rechteroog open. Kan niet wachten om mijn handen om die body te leggen, m’n vingers over de kop, langs de hals te laten glijden. Omdat ik al weet dat de klanken die er dan uitkomen ervoor zorgen dat ik m’n ogen weer zachtjes dichtknijp om te voelen wat zich afspeelt langs alle lijnen die mijn vingers volgen..
Damn, 
