Ik rook dus niet. Nooit gedaan. Echt nooit nooit? - hoor ik dan altijd. Nou vooruit. Toen ik een jaar of zeven was heb ik een trekje van een peuk genomen. That’s it. Nooit geblowd ook. Omdat allebei m’n longen twee keer zijn ingeklapt leek ‘t me gewoon geen tof plan. Daarom heb ik ook geen probleem met ‘t rookverbod. Maarja, ik kan wel hard roepen dat ‘t bizar is om met je bek naar rook te happen - dat doe je ook niet als je auto in de fik staat bijvoorbeeld - ik krijg steevast de kritiek: ach jij weet niet waar je ‘t over hebt. Dus vandaar dat ik onder toeziend oog van een deskundige me dan toch maar in de materie heb verdiept.
‘t Zal een jaar of anderhalf geleden zijn, dat ik op een culturele zondag door Utrecht struinde, op zoek naar goeie live-muziek. En OOOOveral waren de optredens net afgelopen, of nog lang niet begonnen. Tot ik op weg naar huis langs cafe/podium UROCK! liep, en daar een paar gasten en ‘n chickie de tent ondersteboven stonden te rocken. Althans, daar kwam ik later achter. Door de drukte kon ik nauwelijks naarbinnen, en boven de menigte uit zag ik alleen een enorme bos krullen op en neer zwieren. Diezelfde bos waarmee ik later nog vaak dronken ben geworden (deze week dus niet!!) en op zeker nog vaak ga worden.
Twee januari 2007 stonden ze nog als ‘aanstormend talent voor ‘t komende jaar’ bij mij in de show op 3FM. And damn, WE WAS RIGHT! De apies van Leafkregen zojuist de Schaal van Rigter - wat wil zeggen dat hun single het afgelopen jaar het meest gedraaide plaatje op 3FM is. Bij deze: JEUJ! Gefeliciteerd gasten!
..aaaaaah!! ‘k Krijg die ongelofelijk dikke tune van The A-Team maar niet uit m’n hoofd. Geen wonder ook, we hebben ‘m de hele dag staan scanderen op een filmset annex omgebouwde loods in Hilversum. Vanaf vrijdag is ‘t weer Classic Request op 3FM - terug dus naar de muziek en alles wat hip was in de jaren dat je poep nog met lange oe schreef. En speciaal daarvoor maken we elk jaar een toffe remake van een ouwe clip bijvoorbeeld. Dit keer: een mixup van alle ouwe series als Nightrider, Baywatch, A-Team etc… En DAMN dat was een partij kapotlachen vandaag. In een ouwe werkplaats spelen met alle apparaten, de ene na de andere flauwe woordgrap aanhoren/maken (het blijft een clubje radiomakers bij elkaar), en knoerthard heen en weer schudden in een busje. Al heb ik - tengevolge van dat ik Hannibal speelde - een halve sigaar opgevroten. Getver. Filmpje komt vrijdag. Paar foto’s staan er al. En nu snel naar de tv voor de herhaling van Boulevard waar we in zaten. Wordt vervolgd! Ow, ik ben de gozer in ‘t midden, met die grijze kop haar. Ah! Just love it when plan comes together..
Als radiomaker en muzikant heb ik altijd met AUW AUW POKKEHERRIE om me heen te maken. Kapot slecht voor je oren, en als resultaat daarvan heb ik al zolang als ik me kan herinneren een piep in m’n oren. Niks om je zorgen over te maken. Maar hoe zou ‘t zijn als ik nou echt doof word? Kan ik nog gitaarspelen, zingen, normaal praten, en radiomaken? Tsja..dat zijn van die dingen waar je je dan zorgen over maakt soms.
Morgen in de show op 3FM doe ik de proef op de som. Een bizar en uniek experiment: radiomaken terwijl ik zelf doof ben. Oordoppen, een bouwvakkers oorkleppending, en je hoort he-le-maal niks. Benieuwd wat ik nog kan. Ondersteund door doven in de studio, en een tolk die alles vertaalt via de webcam. Een tolkshow dus eigenlijk. Dik!
Zo..en wat een contrast dan ineens gister. Een KAST van een boerderij, in een verlaten stukje Berlicum (NB), waar een handjevol mensen in een ruime woonkamer vol spanning wacht op Stevie Ann. Kerstboom aan. Kerststal ernaast. In plaats van blikken bier en studenten economie, rennen er kinderen rond en komt er peperdure wijn en winterthee op tafel. Gastvrij en met openhangende mond wordt Stevie aangestaard. Ook door mij, en al helemaal als ze dan ook nog eens een covertje van John Mayer ter plekke improviseert. Opbrengsten voor 3FM Serious Request: 1720,– euro. Totdat ik de borrelschaal leegkieper en nog eens 325,– euro uit de zakken klop. Wat een avond. Wat een stem:
Vanaf morgen zie en hoor je me drie keer per dag vanuit het call-centre in Utrecht. Spreek je dan!
Je weet nooit waar je terechtkomt met de huiskamerconcerten. Simpelweg: bij degene die ‘t meeste geld neertelt. En toevallig was dat gisteravond in een kleine studentenkamer op de benedenverdieping van een flat in Enschede. Meubels aan de kant, stoelen de deur uit, bier gestapeld tussen de kasten vol met boeken over snellezen en managament, en wachten tot de Opposites de boel overhoop halen. Letterlijk. Op en neer jumpen op ‘t bankstel, en toezien hoe een van de ‘bitches’ inderdaad ‘aan hun penis’ zitten. Moet je d’r maar niet over zingen. Opbrengst: dik 300 euro. Jammer dat ze met driekwartier weer weg moesten. Een impressie: HIERO en als YouTube nou eindelijk eens meewerkt, ook hieronder.
Meer video’s over Serious Request op de site van Skoeps!.
Ik voel me gevleid. Werkelijk. Krant openslaan en vergast worden met je eigen naam die veel te vaak valt. Een paginagroot artikel in Sp!ts over mijn drie topcollega’s die in ‘t Glazen Huis gaan (hulde! hulde!), maar vervolgens voor ongeveer een kwart over mij gaat. Dat mijn naam vier keer zovaak genoemd wordt als die van Rob of Gerard (die door de journalist aan de telefoon steevast Van Ekdom wordt genoemd). Echt hoor, vereerd. Mooi ook, in een artikel dat - denk ik - moet gaan over hoe BN’ers er alles voor over hebben om BN’er te worden en blijven. Zelfs zes dagen niet eten. Hoe noemen ze dat…klagen over iemand die zogenaamd publiciteit zoekt en er dan vervolgens zelf een flink artikel over schrijven..ohja, ironie.
Maar vooral erg koel om te merken dat hoe dik je de satire, ludiekheid en humor ook smeert, sommige mensen gewoon blijven happen. ‘Dj Rudy Mackay wilde zo graag het Glazen Huis in, dat hij zich niet aan de afspraak kon houden. Mackay lobbyde onder vrienden en kennissen op hem te stemmen en postte een wervend videoclipje op zijn weblog, een gevoelige ballad als smeekbede.’ Hehe. Koel. Maar niet begrepen.
De spanning stijgt. Zelfs bij mij. Want hoewel ik er niet van uit ging dat ik genoeg stemmen zou krijgen om in het Glazen Huis te gaan, lijkt nu ineens alles nog mogelijk. Actievoeren voor jezelf was niet de bedoeling, maarja die regel had ik toch al overschreden. Over internationaal actievoeren was niks gezegd, en dus besloten de goede vrienden van Studio Brussel (die ook in België een Glazen Huis neerzetten) me een handje te helpen eens te bellen. Gesprek met Tomas, voor de tweede keer Glazen Huis-dj in Leuven, luister je hier.
Ook erg schrikken om je kop terug te zien in elke Metro die tegenover je wordt opengeslagen in de trein (hiernaast, volledig artikel staat hier op pag. 19), leuk dat ook De Wereld Draait Door aandacht aan onze clip besteedt, en dat ik er live op Radio 1 en bij RTV Utrecht uitleg over moest komen geven, en live spelen. Sweet.
Stemmen kan nog altijd, tot vrijdag - dan maakt Giel tussen 8.00 en 9.00 uur de drie dj’s bekend. Dank voor alle steuns!
..ja, dat wil ik dus. In dat Glazen Huis. Zes dagen honger lijden voor ‘t goeie doel. Maarja, d’r is min of meer afgesproken dat we dit jaar als dj’s geen campagne voeren voor onszelf. En dus doe ik ‘t juist. Want laat ‘t nou zo zijn dat ik graag alles net effe anders doe dan de meute.
..bij mijn vader op ‘t werk - ik zal een jaar of vijf geweest zijn. In de kantine rook het al anderhalf uur naar zwetende, zenuwachtige, met spanning naar de deur kijkende, al de hele dag niks etende zodat er nog wat pepernoten in kunnen, kleine kinderen. Mijzelf meegerekend. Want mijn god, wat vond ik het spannend. Bij elk geluidje gingen alle ogen wijd open en slaakte zelfs de ouders een ‘ja, zou ‘t ‘m zijn?’. Zittend, en wachtend tot er op de deur gebonsd zou worden en Sinterklaas naarbinnen zou schuifelen - een kluitje pieten voorop.
Waarom precies, weet ik niet. Maar ik mocht potdorie nooit bij de Sint op schoot. Stikjaloers was ik op de Jurgens en Annefleurs van deze wereld die wel even op schoot gingen, en waar de Sint dan ook - zonder zelfs maar even in z’n boek te spieken - werkelijk ALLES van wist.
Tot gister. Komt de Groene Sinterklaas zomaar even mijn radioshow binnenstormen, vertelt vervolgens alle ins en outs van mijn leven, krijg ik lekkere sjokoletters, neemt de zeer scherpe Sint ook de show nog eens over, zingt ‘ie mee met cabaretduo Olaf en Jasper, en last but not least: moet ik op schoot bij de Sint. En ondanks dat ik een kwart eeuw oud ben, is het stiekem toch erg leuk. Jeuj.
Als radiomaker en muzikant heb ik altijd met AUW AUW POKKEHERRIE om me heen te maken. Kapot slecht voor je oren, en als resultaat daarvan heb ik al zolang als ik me kan herinneren een piep in m’n oren. Niks om je zorgen over te maken. Maar hoe zou ‘t zijn als ik nou echt doof word? Kan ik nog gitaarspelen, zingen, normaal praten, en radiomaken? Tsja..dat zijn van die dingen waar je je dan zorgen over maakt soms.
Ik voel me gevleid. Werkelijk. Krant openslaan en 
De spanning stijgt. Zelfs bij mij. Want hoewel ik er niet van uit ging dat ik genoeg stemmen zou krijgen om in het Glazen Huis te gaan, lijkt nu ineens alles nog mogelijk. Actievoeren voor jezelf was niet de bedoeling, maarja die regel had ik toch al 
