Alcoholvrije week..

..pruttel pruttel. Brommmm. Schraaap, knars, pieeep. Hap hap hap hap - aaah, en eindelijk ingeademd. Of het onder een officiele verkoudheid valt, durf ik niet te zeggen, maar mijn keel en stem zijn behoorlijk naar de noppies. Hoest, proest, en dan klinkt het alsof er een schuurmachine overdwars in mijn strottehoofd geklemd zit. Het kan aan de weersverandering liggen (dat zeg ik mijn moeder) maar ik vermoed dat ‘t meer te maken heeft met de dampende rokerige kroegen waar ik de laatste tijd regelmatig te vinden ben. Reken daarbij vooral een overmatige consumptie van een speciaal bier dat ik graag drink - en weg is uw strot. En je kan zeggen wat je wilt, maar voor iemand die z’n geld verdiend met z’n stem is dat behoorlijk vervelend.

Gisteren, uitgerekend op de eerste echte lentedag, heb ik daarom met goeie vriend Jochem besloten een alhoholvrije week in te stellen. Dag één zit erop. Zwaar, dat wel. Als je met je neus voor drie glimmende biertaps zit waar het ene na het andere perfect getapte biertje uitglijdt, zo koud dat het glas aan de buitenkant beslaat, waarbij als een soort Vesuvius het glas met schuim overstroomt en de toch al aantrekkelijke barvrouw onder een hoek van 45 graden in slowmotion het bier aan de bovenkant gladstrijkt. Ik met een kop rooibos-thee die nog te heet is om een slok uit te nemen. En waar de mannen om mij hun ogen nauwkeurig laten rusten op elk paar billen dat voorbij komt lopen, zo volg ik elk glas - van de tap tot zijn rechtmatige eigenaar.

We liepen de kroeg uit, ondanks onze alcoholvrije lange dag toch een beetje rozig, en Jochem zei: zie je wel. We hebben geen drank nodig om gezellig te zijn. En als je dát soort opmerkingen al tegen elkaar zegt, weet je dat je er goed aan doet. Tot zaterdag nog. En dan moet ik een biertje drinken met mijn vriendjes die de Schaal van Rigter hebben gewonnen. Eéntje he. Echt.