Nieuwe liefde..

Zondagochtend. Wakker worden van de kachel die aanslaat. Linkeroog voorzichtig open. En daar staat parmantig voor je neus: je nieuwe liefde - gisteravond mee naar huis genomen. In ‘t grijs(/groenig?), lange slanke hals, en knoppen erop waar je u tegen zegt. Rechteroog open. Kan niet wachten om mijn handen om die body te leggen, m’n vingers over de kop, langs de hals te laten glijden. Omdat ik al weet dat de klanken die er dan uitkomen ervoor zorgen dat ik m’n ogen weer zachtjes dichtknijp om te voelen wat zich afspeelt langs alle lijnen die mijn vingers volgen..

..jep. Een muzikant kan verliefd worden op een instrument. Vandaar dat ik voor het eerst in tien jaar weer een gitaar heb gekocht - een dikke Fender Strat (voor de kenners), limited edition John Mayer Signature. Bij deze geweldige mannen gehaald. Wauw. Wat een geluid zit erin.

En laat ik via deze weg alvast excuses maken aan de buren en m’n huisgenoten voor het geluid tot diep in de komende nachten.

Hart-stikke prima..

Excuus! Ik hou van cliff-hangers neerzetten, maar de afgelopen weken kreeg ik toch redelijk wat commentaar. Dat ik niet zomaar berichten over m’n hart op m’n weblog kon zetten, vervolgens verklappen dat ik met zo’n hartmonitor heb gelopen, en dan NIET de uitslag vertellen. Stom. Snap ik! Vanmiddag nog eens met de mannen en vrouwen in witte pakken gebeld, de uitslag (eindelijk) gekregen, dus bij deze:

Ze hebben niks bijzonders kunnen vinden.

That’s it. Niks meer en niks minder. Nouja, ik heb de afgelopen weken ook weinig tot geen klachten meer. Onder ‘t mom ‘geen nieuws is goed nieuws’ - over tot de orde van de dag.

Slaapkamer-tjoeps

Kijk. Wie iets aan de wereld wil verkondigen, deed dat vroeger via journalisten. Zoals ik. In de krant, op de radio, tv, etc. Maar als je vandaag de dag serieus genomen wilt worden, verkondig je je boodschap vanuit je slaapkamer, zittend op je bed, via YouTjoep. En omdat ik natuurlijk niet achter de feiten aan wil lopen, ga ik die rage ook eens uitproberen. Mijn boodschap: alles wat de wereld nodig heeft, is een beetje funk/jazzzz..

Doof..

Als radiomaker en muzikant heb ik altijd met AUW AUW POKKEHERRIE om me heen te maken. Kapot slecht voor je oren, en als resultaat daarvan heb ik al zolang als ik me kan herinneren een piep in m’n oren. Niks om je zorgen over te maken. Maar hoe zou ‘t zijn als ik nou echt doof word? Kan ik nog gitaarspelen, zingen, normaal praten, en radiomaken? Tsja..dat zijn van die dingen waar je je dan zorgen over maakt soms.

Morgen in de show op 3FM doe ik de proef op de som. Een bizar en uniek experiment: radiomaken terwijl ik zelf doof ben. Oordoppen, een bouwvakkers oorkleppending, en je hoort he-le-maal niks. Benieuwd wat ik nog kan. Ondersteund door doven in de studio, en een tolk die alles vertaalt via de webcam. Een tolkshow dus eigenlijk. Dik!

MoveYourAss, vrijdag 22.00-01.00 uur op 3FM

Vitamine Z..

..kijk. Dit had ik gewoon even nodig. Zon, zee, strand. Erwin Kroll - bedankt!

Destructie!!

..of juist constructie? Ach, ik blijf gewoon een nieuwsgierig klein kind soms. Hij is een tijdje weggeweest, maar mijn allereerste elektrische gitaar is weer thuis. Dik twaalf jaar geleden gekocht. En hoewel hij toen behoorlijk z’n best deed (’k heb er talentenjachten mee gewonnen, jarenlang in mijn eigen band mee gespeeld) steek ik het niet onder stoelen of banken: het is een goedkoop stuk brandhout met gammele elektronica erin. Als een soort ‘welkom thuis’ heb ik ‘m zojuist compleet uit elkaar geschroefd. Schuren, lelijke logo eraf en wat moois nieuws erop, schoonmaken, lakken, en zo goed als nieuw.

Een probleem. Ik ben een aap met twee linkerhanden. Mijn hoog-midden-laag elementen kan ik nu al niet meer uit elkaar houden. En welke schroefjes gingen ook al weer waar? Handig.

Maar geef toe, op deze manier is een gitaar een stuk praktischer in je rugzak mee te nemen, toch?

Kut!

Klopt. Even een week of twee geen bericht geschreven. En dat heeft met een aantal redenen te maken, waarvan het resultaat in elk geval hiernaast te zien is. Tsja. Naar het schijnt, is de kans heel klein dat je doodgaat aan een flinke grieptyfus-met-koppijn-deluxe. En ze zeggen ook dat de kans miniem is dat je sterft aan een gebroken hart. Maar over die combinatie hoor je nooit iemand. Avontuurlijk als ik ben, probeer ik dat nu voor jullie uit. Kost een paar pleerollen, de vellen hangen aan m’n Michael Jackson-achtige neus, maar verder gaat ‘t dan ook kut.

Zucht. Normaal gesproken ben ik zelden jaloers. Maar de afgelopen dagen vraag ik me af waarom ik niet zo’n saai niets-aan-de-hand persoon ben als sommigen om mij heen. Die worden geboren, zien verder nooit meer een ziekenhuis van binnen, vinden op hun twintigste hun partner-for-life, bijbehorende zuinige auto/huis/walk-in-koelkast en baan om het te bekostigen, en worden daar oud en gelukkig mee zonder een vuiltje aan de lucht. Zucht.

Blijkbaar heb ik iets te leren hier. Nice.
Kunnen jullie ook niet wachten tot de zon weer gaat schijnen?