Hmmm..prikkelend..

Tjif..plok..
Huh? Slaperige ogen halfopen. Loopt er nou een muis met lange teennagels door m’n kamer? Licht aan. Hmm, niks te zien.
Tik..plop..
Wtf? Bed uit, struikelen, licht aan, rondkijken. Aha!
Het hoekje van de kamer zag er inmiddels uit als de betere afkickkliniek: bezaaid met naalden onder de kerstboom. Tja, ik ben van LLiNK, dus dan gun je een boom een zo lang mogelijk leven. Maar misschien is van november tot eind januari toch echt teveel van ‘t goeie. Zojuist besloten om eindelijk zonder te vloeken (hehe) de boom af te tuigen. Sjeun.
Ff de stofzuigert zoeken.

Weeeeer door!

Zondagochtend, bliep, 3:28 uur. Kut ja. Nu kan ik dus niet slapen. Veel te weinig bloed in m’n adrenaline. Hmmm..dan ‘t verhaal nog maar een keer vertellen. Ongeveer een kwartier geleden schoffelde ik m’n zolderetage binnen, plofte twee gitaren op de houten vloer (sorry buurvrouw), en moest direct even rondbellen. Vertellen dat we vanavond met m’n band Gladius alweer door zijn naar een finale! Werden we vorige week nog eerste bij kwartfinales van ‘t Geheim van Starsound - zojuist wonnen we de voorrondes van de Grote Prijs van Leusden. Dik!

Concurrentie was vanavond redelijk strak. We hadden zelf welgeteld twee dames publiek mee, dus was ‘t extra knallen om iedereen mee te krijgen. En ondanks dat we een vette show neerzetten, we achteraf behoorlijke complimenten van presentator/technici en publiek kregen, was ‘t toch nog even billenknijpen bij de uitslag. Maar we zijn door naar de finale op 2 februari. Hehehe…’t mooiste was nog wel dat ze gelijk na de uitslag de opname van onze hele live-act in de zaal nog eens afspeelden. Sweet!

Dat zoeken we op! (1)

Mijn vriendin zit barstensvol. Echt waar. Met de meest rare feitjes en allerlei bizarre woorden. Ze wist me gister zelfs uit ‘t niets te vertellen wat een gyronef is! Mijn dag was gemaakt. Voor de mensen die (net als ik) denken: hoe kan dat toch? Ze heeft er een gewoonte van gemaakt om bij alles wat interessant klinkt te roepen: dat zoeken we op! En ‘t werkt verdomde verslavend. Dus zo af en toe hier op ‘t weblog, een kijkje in de wondere wereld van mijn Dat Zoeken We Op!-geschiedenis. Vandaag: Hoe komt ‘t toch dat je van koffie altijd moet poepen?

Na vier koppen koffie achterover te hebben gegorgeld, mijn onderbuik zojuist begon te borrelen als de stem van Sjors Freulich, een halve rol wc-papier tussen scrotum en onderrug door te hebben geveegd, dacht ik…dat zoek ik op! ‘t Schijnt geen fabeltje te zijn. Van koffie moet je echt poepen volgens maagdarm-specialisten. In een kop koffie zitten namelijk (echt waar) zo’n zeshonderd verschillende stoffen. Zodra die bij je dikke darm aankomen, schrikt die zich rot van zoveel stoffen en zet ‘ie alle zeilen bij om alles zo snel mogelijk te verwerken. Niet alleen de koffie, maar ook de rest wat in je darm zit, krijgt dan een spoedbehandeling verteren. Resultaat: een bijna onmiddelijke drang om te poepen (spreek: po-eppen).
Weten we dat ook weer.

I am Robot..

..of eh, I’m your Plug-in-baby of Plug it in and turn me on..tsja. Dat schiet dan door m’n hoofd. Anyhoe, het blijft een rare gewaarwording. Als gevolg van dat mijn hart soms wat tegensputtert, heb ik voor ‘t weekend een soort hippe hartmonitor-aan-je-broekriem gekregen. Roepnaam: Holter. Nice. Want een computertje ter grootte van een walkman aan je broek is prima, maar de draden en plakkers met elektroden die op je borstkast zitten, die zijn VET! Ik lijk verdorie op Robocop 2 (’t moment dat ‘ie aan gort geschoten is, dat wel) als m’n shirt uit is.

Plus, ik moet een dagboek bijhouden. Alles wat ik doe. Eten. Wandelen. Computeren. Boodschappen. Seksen. Radslag door brandende hoepels. Ik hou ‘t allemaal bij. Vierentwintig uur slechts. En dat Robocop-apparaat ondertussen maar kijken wat m’n hart doet.

Ach ja, ‘t voelt een dagje gek. En een dagje pijnlijk omdat je die kolere plakkerige elektroden alleen kan verwijderen inclusief een pluk of twee borsthaar. M’n hart heeft een keer of tien overgeslagen in die 24 uur, hopelijk kunnen ze aan de hand daarvan vertellen dat ik me alleen maar aanstel en er potdorie niks met me aan de hand is.
I’ll be back!
Ow..kut..dat was Terminator.

Door naar de finale!!

Damn, we rockten die tent gister zeg. Dat moest ook wel. In de voorronde van het Geheim van Starsound (da’s dan weer een voorselectie van de Grote Utrechtse Live Prijs) speelden we gister met m’n band Gladius de toko ondersteboven. Vijf nummers in twintig minuten. De zaal nog halfvol omdat we als tweede in een rij van zes bands moesten spelen. Bij ‘t tweede nummer schoot gelijk mijn gitaarband los. F*ck. Voet op ‘t drumpodium, gitaar op de knie en doorrocken in klassieke houding tot ik een korte pauze had. Het vierde nummer brak ik een snaar (net nieuw verd*mme) waardoor alles ontstemde. Snel mijn andere gitaar ompluggen, waar in het vijfde nummer de gitaarband van in tweeën brak. ‘t Arme ding gaat ook al zeven jaar mee, vooruit, maar wel een rotmoment om te sterven. N*uk! Doorspelen en geen akkoord missen.

Resultaat: we werden EERSTE! En dat levert ons een plek direct in de finale op. Op 29 maart spelen we opnieuw, dan om ‘t Geheim van Starsound 2008 te winnen. Met als inzet: optredens door Utrecht, paar dagen studiotijd, en o.a. een plek in de finale van de Grote Utrechtse Live Prijs. En als we die winnen staan we in de Grote Prijs van Nederland. En als we DIE winnen…ja, van die winnaars hoor je eigenlijk zelden nog wat.
Waar doen we ‘t eigenlijk voor?

Rust..hart nodig..

Huisarts. ’s Morgens tien uur.
Dus meneer Mackay, vertelt u nou eens. Wat doet uw hart dan precies?
- Nouja…eh..tik, tik, tik, pruttelpruttel, kuchkuch, bombombombomgabberpiet, pruttelpruttel, ptjoep, tik, tik, tik. Ongeveer. En qua ritme is het net de drummer van de White Stripes. Die houdt ook nooit maat.
- Aha..*ernstig gezicht*

Ziekenhuis. Kwart over tien.
Voor zeker de derde keer neem ik een slok uit mijn plastic bekertje dat eigenlijk allang leeg is. De Quote tussen mijn vingers ligt al een kwartier op dezelfde pagina open. Vreemd hoe het gevoel en de energie van mensen soms lang ergens blijft hangen - de wachtkamer is leeg, maar je proeft spanning van de mensen die hier gezeten hebben. Wachtend op goed nieuws. Of is het spanning van mezelf? Als de deur weer openzwiept, zwaait de cardiologe met een enveloppe.
‘De uitslag van uw hartfilmpje, die mag u aan de huisarts geven.’ En dan, met verwrongen gelaat: ‘maar ik weet dat u ‘m onderweg toch stiekem zelf gaat lezen, dus bij deze, u moet niet schrikken. We hebben iets afwijkends gevonden.’