Op de Sp!ts drijven..

Ik voel me gevleid. Werkelijk. Krant openslaan en vergast worden met je eigen naam die veel te vaak valt. Een paginagroot artikel in Sp!ts over mijn drie topcollega’s die in ‘t Glazen Huis gaan (hulde! hulde!), maar vervolgens voor ongeveer een kwart over mij gaat. Dat mijn naam vier keer zovaak genoemd wordt als die van Rob of Gerard (die door de journalist aan de telefoon steevast Van Ekdom wordt genoemd). Echt hoor, vereerd. Mooi ook, in een artikel dat – denk ik – moet gaan over hoe BN’ers er alles voor over hebben om BN’er te worden en blijven. Zelfs zes dagen niet eten. Hoe noemen ze dat…klagen over iemand die zogenaamd publiciteit zoekt en er dan vervolgens zelf een flink artikel over schrijven..ohja, ironie.

Maar vooral erg koel om te merken dat hoe dik je de satire, ludiekheid en humor ook smeert, sommige mensen gewoon blijven happen. ‘Dj Rudy Mackay wilde zo graag het Glazen Huis in, dat hij zich niet aan de afspraak kon houden. Mackay lobbyde onder vrienden en kennissen op hem te stemmen en postte een wervend videoclipje op zijn weblog, een gevoelige ballad als smeekbede.’ Hehe. Koel. Maar niet begrepen.