Bij Sinterklaas op schoot..

..bij mijn vader op ‘t werk - ik zal een jaar of vijf geweest zijn. In de kantine rook het al anderhalf uur naar zwetende, zenuwachtige, met spanning naar de deur kijkende, al de hele dag niks etende zodat er nog wat pepernoten in kunnen, kleine kinderen. Mijzelf meegerekend. Want mijn god, wat vond ik het spannend. Bij elk geluidje gingen alle ogen wijd open en slaakte zelfs de ouders een ‘ja, zou ‘t ‘m zijn?’. Zittend, en wachtend tot er op de deur gebonsd zou worden en Sinterklaas naarbinnen zou schuifelen - een kluitje pieten voorop.

Waarom precies, weet ik niet. Maar ik mocht potdorie nooit bij de Sint op schoot. Stikjaloers was ik op de Jurgens en Annefleurs van deze wereld die wel even op schoot gingen, en waar de Sint dan ook - zonder zelfs maar even in z’n boek te spieken - werkelijk ALLES van wist.

Tot gister. Komt de Groene Sinterklaas zomaar even mijn radioshow binnenstormen, vertelt vervolgens alle ins en outs van mijn leven, krijg ik lekkere sjokoletters, neemt de zeer scherpe Sint ook de show nog eens over, zingt ‘ie mee met cabaretduo Olaf en Jasper, en last but not least: moet ik op schoot bij de Sint. En ondanks dat ik een kwart eeuw oud ben, is het stiekem toch erg leuk. Jeuj.

Meer bewijslast hiero: