De 100ste show: Spinvis en Marike Jager!!

..’t Glazen huis, of eh, een zwarte dinsdag, een nieuwjaarsdag, of een of ander festival…ja, vooruit we hebben de show een paar keer moeten schrappen. Natuurlijk. Anders waren we d’r al veel eerder geweest. Maar desalniettemin immers en daarentegen is morgen de 100ste (zegge: honderdstuh) aflevering van MoveYourAss op 3FM. En daaaaaaar moet op gedronken worden hie haa hooo - zowel vriendin van de show en professioneel Kinderen voor Kinderen-imitator Marike Jager als Neerlands en persoonlijke muziekheld Spinvis komt langs. Bontjassen uit dus, en wespen op de appeltaart..

En als ik me niet vergis, zegt het niet te hard voort, of wel, ga ik zelfs nog een duetje met ze doen. Jeuj! Alleen zoek ik nog een goeie manier om ze dat mede te delen. Luistert allen!

De eerste Gladius-EP ligt er! Checkt ´m..

D´r ontstond nog net geen exczeem op m´n lijf, maar het begon toch al behoorlijk te jeuken…voor mij voelde het alsof we een jaar stilstonden met mijn band Gladius, maar achter de schermen waren we druk aan ´t werk. Drummer eruit werken, drummer inwerken, nieuwe nummers uitwerken, aan opnames voor een nieuwe dure demo e.p. werken, werk werk werk. Maaaarrr echter desalniettemin immers en daarentegen ligt de ceedee er nu eindelijk! Of nouja, om heel eerlijk te zijn, ´t enige exemplaar ligt op dit moment naast mijn cd-speuler. Een centimeter of twaalf daar weer naast het ontwerp van de hoes - allebei klaar om naar de drukkert te gaan. Jeuj! Hopelijk met een week of twee dus echt klaar.  De nummers staan al wel online.

Checkt de 4 nummers alvast op onze myspace of hyves en wordt gelijk lid. Zien wij er ook weer hipper uit, met meer matties. En laat ff weten wat jij ervan vindt!

Lowlands deluxe! Zo..en dat was de laatste..

..want nu is ‘t festivalseizoen echt voorbij. Vooruit, Mysteryland is volgende week nog, maar da’s niet bepaald mijn pakkie-an. Zeker niet als Lowlands nog in je kop zit. De geur van bier, veel te veel bier, dat in alle vormen weer uit het menselijk lichaam druipt. Als lauwwarme pis tegen de hekken en tegen de Bravo-tent, als zilte zure kotsbrokken over het gras en de Lima-tent, en vooral als zweet dat zich uit alle okselporiën naarbuiten wringt bij elk rondje applaus van de mouwloze en overmatig harige kerel voor me. Mooi.

Als stinkend verwend nest met m’n backstage-bandje en -parkeerplek, gratis drinken en snoepjes (jeuj!), massage op aanvraag, internet, wc’s die schoon zijn en een kraan en spiegel hebben, en had ik de gratis snoepjes al genoemd (jeuj!) - heb ik nog een paar artiesten geïnterviewd voor m’n programma. De zanger van The Shins, die zijn vrouw en kinderen erg mist. De jongens van Air Traffic die energiek en lollig rondsprongen. Of de dames van CocoRosie die dodelijk vermoeid waren, vertelden dat het beste van in een band spelen de vele seks is, en na het interview vroegen of ik misschien een koud glas melk kon regelen. En kauwgom. Dat laatste lukte, en als dank gingen ze met me op de foto. (foto: Ralf van Kouwen)

Opmerkelijk: Werk gezocht?

Liep toevallig vanmorgen langs deze poster. En ik geef toe, ‘t is een hele goeie koffietoko, maar ik verbaasde me samen met wat andere klanten toch wel over de ietwat hoge eisen die aan je werktijden worden gesteld. Voor de zekerheid heb ‘t ik de dame achter de kassa nog even gevraagd - maar je mag geen matje en slaapzak in de winkel neerleggen. Kutbaan.

FOK! jou..

..denk je gewoon even ongestoord en vooral KEIHARD op en neer te kunnen springen in de studio, zijn er altijd van die grappenmakers (dankjewel Hans) die dit voor het nageslacht willen bewaren. Jaaaaaaahaaaaa, ‘t is zwoegen en hard werk hoor, dat DJ-spelen. Meer foto’s hierzo –>

‘t Festivalseizoen is weer begonnen!

Plusminus twee stappen op het terrein. De vlag waar groot ‘WELKOM’ op staat nog niet eens gepasseerd. De dagkassa niet eens in zicht. En *ptjomp* mijn rechterschoen is pleite. Bijna donder ik voorover in wat ruikt als een enorme berg versgelegde koeieschijt - maar hopelijk echt gewoon modder is. Nouja, gewoon. Ergens daarin zit mijn schoen, een witte sportschoen (stom stom stom), verzwolgen en ontdaan van zijn oorspronkelijke kleurverschil met de blubber. In een verwoede poging er weer terug in te stappen, mis ik feilloos doel en zak zo diep weg, dat het nog net niet de rand van mijn poncho raakt. Heerlijk. Het zomerfestivalseizoen is weer begonnen.