Baarden, illustere instrumenten en romantiek

Hmmm..’k heb er ongeveer twee maanden mee gelopen. Mijn flink dikke, lange doch welgetrimde baard. Zometeen gaat -ie weer van m’n gezicht af, of op z’n minst teruggesnoeid worden tot een ruige stoppel. Omdat sommige laffe dames en heren vonden dat ik er veel te ruig uit zou zien, zeker als ik met m’n gitaar sta. Of te oud. Ach, ik ben radiomaker dus eigenlijk zou ik me hiervan niks moeten aantrekken - i know. Toch gezwicht.
    Om gelijk weer een charme-offensief in te zetten, en te bewijzen dat er wel degelijk een romanticus in mij schuilt, heb ik vandaag weer een artikel aan mijn verzameling illustere instrumenten toegevoegd. Een verzameling waar ik eigenlijk net pas mee ben begonnen, en daarom alleen nog pas een kazoo (die iedereen heeft) en een cajon (die dus eigenlijk niet zo illuster is) omvat. En dan nu ook: de melodica

Een fluit, maar dan met witte en zwarte toetsen. Of liever gezegd: een halve accordeon waar je zelf de lucht in moet blazen. Maar dan anders. Geweldig, voor de nazomeravonden, onder een balkon en begeleiding van een piano of gitaar. Voor wie wil weten hoe ‘t klinkt - ik heb een stukje ingespeeld net. Verwacht er niet teveel van, na twee uur oefenen - klkt hier!. Het is overigens een stukje van Yann Tiersen (de soundtrack van Amélie inderdaad).