Ach…je verveelt je weleens..

..en als je je dan toevallig in één ruimte bevindt met een camera en een stel plastic poppetjes, krijg je dit:

De muziek is overigens van ons komende promo-singletje Timeproof

..tot zover de glimlach.. ;-)

In principe heb ik geen bepaalde kastschikking - zoals dat vaak met mannen is. Truien liggen gezellig naast broeken, t-shirts belanden regelmatig met een ongestreken blouse in een la, en sokken hoeven slechts dezelfde tint te hebben om als paar te eindigen. Geen systeem is ook een systeem, toch?
     Maar wat er vanmorgen tevoorschijn kwam toen ik de middelste la van de kledingkast opentrok, kan haast geen toeval zijn. Die kerel weet zich altijd ongevraagd en onopgemerkt helemaal naarboven te werken. Bizar.
     Na lang twijfelen ben ik toch voor een casual nette blouse gegaan. Net iets minder opvallend.

---

p.s. ‘t shirt heb ik ooit van de campagneleider gekregen, niet dat ik ‘m bewust in huis heb gehaald hoor..

Deze glimlach = mede mogelijk gemaakt door…

• ..de nieuwe cd van John Mayer.
• ..een week vol met fantastische mensen om me heen.
• ..’t programma DeSmet Live waar we woensdag optreden met Gladius.
• ..een eerste avond voor twaalven thuis deze week.
• ..het mooie compliment dat ik goed in mijn vel zou zitten.
• ..dat ik besef dat deze persoon wel eens gelijk zou kunnen hebben.
• ..en die cd van Iain Archer natuurlijk.
• ..dat ik betaald word om mensen wat te mogen leren, en zij geen flauw idee hebben dat er andersom minstens evenveel geleerd wordt.
• ..de mooie en soms verhelderende gesprekken deze week, met minstens even mooie en verhelderende mensen.
• ..’t feit dat ik me de laatste tijd steeds vaker op die glimlach betrap.

Anyway, morgen weer gewoon een normale, minder sentimentele post. Maar met de glimlach nog steeds.

Storm..

Beetje wind, ‘t land ligt plat, mijn plannen voor vanavond gecancelled. Hmmm…maar ‘t levert wel mooie plaatjes op als je een zolderetage hebt met uitzicht over Utrecht.

Trappenhal-concert

Zo is mijn band Gladius echt begonnen ooit - oefenend in de trappenhal van onze school. Geweldige akoestiek. Daar zijn liedjes geschreven, ideeen begonnen, hebben we voor ‘t eerst wat opgenomen, en voor het eerst de meeste van onze bandleden ontmoet. En ‘t mooiste: vaak genoeg stonden er op de drie verdiepingen omhoog mensen langs de trap te luisteren..nog net een paar minuten over, op weg naar hun volgende les.
     Een paar weken terug stonden we d’r weer eens, te oefenen vlak voordat Waldy en ik live akoestisch op de radio moesten. En nu ik net ‘t filmpje terugzag dat Bram had opgenomen, denk ik: misschien moeten we gewoon een keer een trappenhal-concert geven. Met de hele band…hmm - ik hou je op de hoogte! Voor nu dan even, een lief liedje:

Vol = vol (zegt de camera)

..zou Rita gezegd hebben. Al gaat Rita daar nu helemaal niet meer over, maar Hirsch-Ballin. Moeten we dan grappen over hem gaan maken? Dat weggestuurde asielzoekers in Hirsch-Ballinschap zitten. Hmm..matig.
     Anyway, mijn camera zei ‘t gister ook - blijkt dat er 469 foto’s op posterformaat in zitten. Groot gelijk heeft -ie dus. Vandaag het digitale rolletje maar eens leeggemaakt. En dan loop je door al die ouwe foto’s heen, met een zucht van tevredenheid. Want laten we wel zijn, op foto’s is iedereen gelukkig. Die maak je namelijk alleen op mooie momenten.

Voordat ik ze wegstop, wil ik je d’r een paar niet onthouden. Foto’s uit mijn camera. Klikkerdeklik om ze allemaal te zien)

Jahoor, ‘t is gebeurd..

Een flashback. Eerste Kerstdag, ongeveer half vier ’s middags. Pa, ma, zus en zwager zitten krap naast me op de bank terwijl op de tv tegenover ons een afgewezen GTST-sollicitant al urenlang hetzelfde woord zoekt. K*rstb**m - maar ‘echt helemaal niemand heeft nog ‘t goeie antwoord doorgebeld’. De koffie zoemt vanuit de keuken hoorbaar uit de Senseo, en het valt me eigenlijk niet eens op dat de kerstboom ontbreekt.
     En dan gebeurt het.
     Het woord ‘afstuderen’ valt.
     Wat er in de anderhalf uur daarna volgt, laat zich het best omschrijven als een doorlopende preek waarin de woorden loser, klaploper, en nietsnut vakkundig worden ontweken maar zeer zeker bedoeld. Ondanks dat ik een paar goede banen heb in de journalistiek (in elk geval werk waar ik ‘t naar me zin heb en gelukkig van word) en dat de vooruitzichten wat werk betreft voor mij rooskleurig zijn, vindt de familie het echt not done dat mijn studie 2,5 jaar uitloopt. Schandalig, stom vinden ze het. Ik zou bovendien niet aan mijn toekomst denken. En dus staat mij maar één ding te doen: niet zeiken, al het werk drie maanden stopzetten en afstuderen. De huur betalen? Eh ja… Je baan verliezen? Tsja… Je moet er wat voor overhebben om dat ‘felbegeerde’ papiertje te halen..

Prima. Straks dak- en werkloos dus, maar wel gediplomeerd. Want zojuist heb ik me ingeschreven voor mijn afstuderen. Zie hier ‘t bewijs. Inschrijfformulieren gedownload, ingevuld, en gemaild. En nog ruim op tijd ook.